Anke den Duyn
'Het vergeten schilderij'
'Het logboek'

Home
Het vergeten schilderij
Down Under
Het bord
Een jongen van Vlie
Op de rivier
Cape Inscription
Achtergrond
Reserveren
Contact
Boeken
In de pers

Op de rivier
Zacht plonzen de riemen in het water. De sloep glijdt over de rivier. Juriaen buigt zich over de rand van de boot en staart in het donkere water. 'Tak aan stuurboord!' Zijn stem klinkt gedempt. De schipper heeft de bemanning opgedragen om zich zo stil mogelijk te houden. Juriaen knijpt in zijn arm. Het is echt! Hij zit voorin de sloep en vaart over een onbekende rivier. Zijn hand glijdt over het bundeltje papier onder zijn hemd. Er kruipt een glimlach om zijn lippen. Wat zullen ze opkijken als hij de eerste kaart van het Onbekende Zuidland op tafel legt.

'Kijk daar!' fluistert Casper. Hij beweegt zijn hoofd in de richting van de oever.
In de heuvels brandt een vuur. Een oranje gloed kleurt de hemel.
'Donders!' De Musket laat zijn riem vallen en grijpt zijn wapen.
'Ssst', sist de schrijver.
'Wat nou, ssst', snauwt de Musket. Hij richt zijn wapen op de oever. De boot slingert.
'Ben je bedonderd!' In een snelle beweging grijpt de opperstuurman de pols van de soldaat. 'Hier met die musket!' De sloep helt gevaarlijk over naar bakboord.
'Help', kermt de schrijver.
'Hola!' De Baard petst zijn riem op het water. De boot ligt weer recht.
'Bliksems', vloekt de Musket. 'Je wilt toch dat we zo'n verduvelde Zuidlander vangen.'
'Roeien jij!' bast de opperstuurman.
'Dan moet je het zelf maar weten.' Grommend trekt de Musket zijn riem uit het water. 'Ik had er een in 't vizier.'
Juriaen huivert.

'Draaien naar stuurboord.' De opperstuurman schept water uit de boot. 'En vooruit!'
Bijna bewegingsloos halen de mannen de riemen door het water. Alleen de Musket schuift onrustig heen en weer. De straf heeft zijn sporen nagelaten. Honderd slagen heeft hij gekregen voor het beledigen van de opperstuurman. Ook de boete die hij moet betalen is niet mis. De soldaat zal als arme sloeber in Batavia aankomen. Het lijkt hem weinig uit te maken.
Juriaen begrijpt niet waarom de schipper en de opperstuurman de soldaat telkens weer meenemen. Die man bezorgt hen alleen maar ellende.
Wat zei de Musket nou net? 'Ik had er een in 't vizier!' Er gaat een schok door Juriaen heen. Natuurlijk heeft de schipper een goede reden om de Musket mee te nemen!

Juriaen kijkt over zijn schouder. Hoelang zouden ze al onderweg zijn? Daar ergens tussen de heuvels ligt de monding van de rivier. De schaduw verderop moet de sloep van de 'Nijptangh' zijn. Hij tuurt in het duister of hij het sloepje van het 'Weseltje' kan ontdekken. Juriaen glimlacht. De gedachte dat Cornelis achter hem vaart, geeft hem een goed gevoel.
Plotseling maakt de rivier een scherpe bocht. 'Draaien naar stuurboord!' roept Juriaen. Net op tijd zwenkt de boot naar rechts. De sloep glijdt verder naar het oosten.
De maan komt op boven de bergen. Ze werpt een bleek schijnsel over de onbekende wereld voor hem. De rivier slingert zich als een zilveren lint door het vreemde land. Zwarte zwanen dobberen op het water. Hun kop diep in de veren.
Geruisloos duwen de roeiers het bootje tegen stroom op. Met elke slag van de riemen glijdt de sloep een stukje verder het Onbekende Zuidland in.



'Het spijt me dat we deze plek moeten verlaten. De natuur heeft er alles aan gedaan om hier het paradijs op aarde te maken...'

Willem de Vlaming bij het afscheid van Rottnest Island,
3 januari 1697